ครบ 1 เดือนพอดีจากกรุงเทพถึงเบอร์ลิน
หลายอย่างเหมือนเดิม หลายอย่างเปลี่ยนไป
เริ่มใช้คำว่า ‘อยู่’ ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ

สิ่งที่เจอในช่วงเดือนที่ผ่านมาก็พอมีให้เรียนและให้รู้อยู่บ้าง
ประมาณนี้

Photo on 6-4-2557 BE at 7.16 PM

1. การมีรูมเมท
ตอนเริ่มต้นคนละชีวิต แต่ก็ต้องมาอยู่ด้วยกัน
รูปเมทเป็นมุสลิม เราเป็นพุทธ อะไร
วันแรกแบกเบียร์เข้ามา ยังจำคำเค้าได้เสมอ
‘you can eat whatever you like, I eat what I eat’
แล้วคิดว่าหลังจากนี้ เรื่องอาหารการกินคงต้องแยกขาดจากกัน

แต่ตู้เย็นมันมีแค่หนึ่งตู้…

หมู ไก่ เบียร์ ปลา ถั่ว ผักบ้านใครบ้านมัน
เริ่มอยู่อย่างเป็นคอกตรอกประตู
นี่ของเธอ นี่ของฉัน

และ กะทะ ก็มีแค่หนึ่งใบ…

หลายครั้งที่รูมเมททำอาหารเหลือไว้ นี่ยูมากินสิ นี่ยูมากินหน่อย
ในขณะที่เราทำ ยูมากินสิ…นี่ไก่นะ เมทก็จะบอกว่า มันไม่ใช่ฮาลาล

เรากินของเขาได้ทุกอย่าง ในขณะที่เขากินของเราไม่ได้เลย
และวันนี้ก็เริ่มรอมฏอน ถือศีลอดของเขาพอดี…

เราเรียนรู้อะไรจากสิ่งเหล่านี้ได้บ้าง
เมื่อวานเราทำข้าวซอยไก่
หม้อนึงเราเก็บไว้ให้เธอแล้วกันนะ

I can eat whatever I like
but it’s better if you I like and you can eat.

2. คนเยอรมันไม่ได้ใจร้าย
อย่างที่บอก สายตาคนเรามันอันตราย พอมันส่งไปที่ใจปุ๊บ
คนอื่นก็โดนเราตัดสินไปโดยอัตโนมัติ
ใครเคยบอกว่าเราเค้าดุ เราก็เชื่อ

เมื่อวานเราไปซุปเปอร์เพื่อซื้อกะทิ แถวยาวเหยียดด
แล้วก็มีป้าคนข้างหน้าหันมาพูดเสียงดังหน้าตาถมึงทึงใส่เรารัวเป็นชุด
เรามองหน้าป้าเค้างงๆ กูไม่ได้ทำไรผิด มึงด่ากูทำไม…

สุดท้ายเรากำลังจะอ้าปากพูด I speak engli…
ป้าก็เหยิบรถเข็นคันโต แล้วก็ใช้มือผายให้เราไปต่อก่อน
แล้วก็ชี้กะทิในมือเรา แล้วก็ชี้รถเข็นของเขา
เราหันไป Danke (ขอบคุณ) ใส่ป้าเขา

ในใจตบหน้าตัวเองสามที เราต้องพูดเยอรมันให้ได้เก่งกว่านี้
เราอยู่ประเทศนี้
เราเองแหละที่ใจร้าย

IMG_6971

IMG_6569

IMG_6982

3. เรามีสวนสาธารณะเป็นของตัวเอง
ตอนที่เราไปสวนแถวท่าเตียน มีฝรั่งคนนึงกำลังจะเอนตัวลงนอน
ก็มียามมาเป่าไล่ สวนที่กรุงเทพห้ามนอน…
ถามตัวเอง แล้ว function ของสวนสาธารณะคืออะไร
ถ้าพี่ยามมาอยู่นี่ พี่ยามคงเหนื่อย
เพราะทุกคน นอน กลิ้ง ดม อยู่ในสวน

เราชอบสวนในเบอร์ลิน ทุกคนมีพื้นที่ของตัวเองร่วมกัน
ใครอยากทำอะไรก็ทำไป บนพื้นที่สาธารณะ
ซึ่งตาม logic มันก็ควรเป็นอย่างนั้น

เราเห็นชีวิตทุกรูปแบบในสวน เด็ก ครอบครัว คนรัก คนแก่ คนพิการ
ทุกคนอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ใช้ร่วมกัน

กินเบียร์ร่วมกัน…

มองไปถึงระบบการขนส่ง ทุกอย่างเอื้ออำนวยให้ทุกคนสามารถใช้ได้
และไม่ได้รู้สึกว่าใครจะเป็นมนุษย์ป้าไปมากกว่าใคร

4. เทคโนโลยีทำให้ใกล้กันมากขึ้น แล้วก็คิดถึงกันง่ายขึ้น

IMG_6053

5. ฟุตบอล
อยู่ไทย เราไม่ดูบอล อยู่นี่ เราต้องดูบอล
เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม สมอง ขา แขน มือ หน้า
เชียร์ไม่เป็น แต่ก็ลุ้น
เวลาพักครึ่ง คนก็จะพูดถึงการเล่นพักที่แล้ว แล้วก็เดาผลพักถัดไป
ชีวิตเราก็อาจจะอยู่ในช่วงนี้

ช่วงพักครึ่งของชีวิต
แต่เกมส์ก็ยังไม่จบ มีบอลให้เตะก็ต้องเตะต่อไป
อู้พักกินน้ำได้ไม่นานหรอก

ใน class ครูเขียนประโยคนึงบนกระดาน
Nach dem Spiel ist vor dem Spiel

เตะบอลจบแมทช์นึงก็ใช่ว่าจะหยุด
มันคือการเริ่มต้นการเล่นอีกแมทช์ต่างหาก

เราก็คงอยู่ในช่วงนั้นแหละ

อ่อ แล้วเบียร์ที่นี่โอเคเลย
ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงเราแล้วล่ะ

IMG_6124

เออ
เราว่าเราจะกลับมาเล่าเรื่องให้เป็นเรื่องละ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s