เพียงแค่ลืมเวลาที่คุ้นตา
ที่คุ้นตา
ที่คุ้นตา
ที่คุ้นตา
โลกของเรามันเป็นแบบนี้
เราคุ้นเคยกับสิ่งที่คุ้น
แต่สิ่งที่เราไม่เคยคุ้น
แน่นอนเราไม่คุ้นเคย
สายตาเราเป็นแบบนี้
มันช่วยไม่ได้
ถ้าเราจะมอง หรือไม่มอง
มันช่วยไม่ได้
ถ้าสีที่เห็น มันไม่เป็นอย่างที่คิด
มันช่วยไม่ได้
ถ้าเราไม่สามารถโฟกัสสิ่งนั้นได้
มันช่วยไม่ได้
ที่เราจะสะดุดในสิ่งที่ไม่ควรสะดุด
มันช่วยไม่ได้
ที่เราจะละเลยในสิ่งที่เราไม่อยากมอง
มันช่วยไม่ได้
ถ้าเราจะเลือกมองในสิ่งที่คนมองไม่เห็น
มันช่วยไม่ได้
มันช่วยไม่ได้จริงๆ
สายตาเราเป็นแบบนี้
สายตาคุณเป็นแบบไหน
สายตาเขาเป็นแบบไหน
เราจะรู้ได้ไง
การจ้องตาไม่ได้บอกถึงความต้องการ
ยกเว้นว่ามันเป็นดวงตาที่เราอยากจ้อง
อยากมอง
อยากเป็นเจ้าของ
แต่ยัง
เราไม่ได้ตาบอด
เราแค่สายตาไม่ปกติ
ไม่ปกติเหมือนทุกคน
สายตาเราแตกต่างกัน
เรามองเห็นอะไรไม่เหมือนกันหรอก
ค้นหากันต่อไป
เหนื่อย
เบื่อ
สายตาไม่ดี
มันปวดหัว
คนเราชอบสิ่งที่คุ้นเคย
เพราะมันไม่ต้องเพ่งมาก
มันรู้ว่าเป็นยังไง
มันรู้ว่ามีรูปร่างยังไง
มันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของสิ่งเดิมๆ
ความแปลกใหม่คืออะไร
สายตาเราไม่โฟกัส
เลือกมองในสิ่งที่ไม่ปวดหัว
คงจะดี
ไม่รู้ว่าที่สุดหรือเปล่า
แต่เราอยากรักษาดวงตาเราไว้
มันมีคู่เดียว
ถนอมให้ดี
