ถ้าความสุข เกิดจาก บางสิ่ง
บางสิ่ง เท่ากับ ความสุข
สิ่งนั้นคืออะไร
กลัว
กลัว
ความรู้สึก ประเภท บางสิ่ง
เพราะมันมักจะมี
บางสิ่ง
บางสิ่ง
หรือ
บางสิ่ง
ตามมาเสมอ
เราจะรู้ได้ยังไง
ไม่มีใครรู้เลย
บางสิ่ง
มีคำตอบในตัวมันเอง
มัน ไม่ใช่ทุกสิ่ง
แค่
บางสิ่ง
I DON’T KNOW
I HATE THIS FEELINGS.
I DON’T WANT TO FEEL ANYTHING UNUSUAL.
I HATE ANOTHER SIDE OF ME.
I CAN’T THINK THAT BRIGHT SIDE.
I DO SOMETHING WRONG.
BECAUSE
OF
SOMETHING
คำพูดดัดจริตๆ มันถูกพ่นออกมามาก
มากจนบางทีเอียนตัวเอง
ไอ้การรู้ตัวแบบนี้มันดีมั้ยวะ
เฝ้าระวังสถานการณ์
เราเกลียดความไม่แน่นอนในชีวิต ในทุกเรื่อง
น้ำจะท่วมมั้ยวะ กูควรเอากระสอบทรายมาวางหน้าบ้านมั้ย ควรซื้อมาม่าตุนไว้มั้ย
เออแล้วจะหมูสับหรือต้มยำ หรือจะเอาทุกรสแม่งไปเลยดี
เอ หรือรสนี่มันควรจะเผื่อแผ่ให้เด็กเล็กๆบ้านตรงข้าม ไม่ดิ ถ้าเค้าไม่ชอบกินมาม่า
เราก็ซื้อเก็บไว้เลยสิวะ
เห้ย หรือว่าน้ำมันจะไม่มา
ความไม่แน่นอนอยู่ในทุกอย่าง
มันเป็นสัจธรรม มันอยู่ในธรรมชาติ
นั่นมันเมื่อก่อนหน้าสองนาทีที่แล้ว
ความไม่แน่นอนมันอยู่ในใจเราเอง
ไม่ได้ enlighten ชีวิตอะไรขนาดนั้น มันมาเมื่อเริ่มต้นพิมพ์
ตอนเริ่มจะเขียนก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเขียนเรื่องนี้
รู้สึกอยากเขียนอะไรที่เป็นความรู้สึก ณ ขณะนี้
ความไม่แน่นอนเกิดขึ้นอีกแล้วในชีวิต
อาจเป็นเพราะฝุ่นมาโดนลูกกะตา ขยี้ไปที สติเรื่องเดิมหลุดไป
เรื่องใหม่เลยเข้ามา
กลายเป็นพูดเรื่อง ความไม่แน่นอน ในใจไปได้ซะงั้น
พูดเหมือนคนที่มีแสงสว่างวาบๆอยู่ในสติปัญญานะ แต่เปล่าเลย
มันอยู่ที่ใจคนเราทั้งนั้นแหละ
โลเล ไม่แน่นอน แปรปรวน ถ้่าเลือกทำอะไรไป มันก็จบแล้ว
ไอ้อาการพวกนี้มันเกิดจากคำตอบแค่สามคำตอบ คือ 1.คำตอบ 2.ไม่+คำตอบ 3.ไม่+รู้
เช่น
มึงว่า บ้านกูน้ำท่วมมั้ย
1.กูว่าท่วม 2.กูว่าไม่ท่วม 3.กูไม่รู้
หมายรวมถึงเหตุการณ์อื่นๆในชีวิตตอนนี้ ที่ดูเหมือนเป็นช่วงวิกฤติน้ำป่าไหลหลาก
แต่เรามันเป็นคนเขตกรุงเทพชั้นนอกที่ยังรอคอยแต่ไม่ได้หวังให้น้ำมันมาหา
แต่ถ้ามันจะมา เราก็ห้ามมันไม่ได้ ก็ช่วยเหลือ แบ่งทุกข์โศกมาจากคนอื่นบ้าง
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นจะมาหรือไม่มามันก็ขึ้นอยู่กับการรอคอย
ไอ้คำว่า มาแน่ แต่ไม่รู้ว่าเท่าไหร่
นี่มันก็พอกันกับอาการไม่แน่นอน
คือจะให้เราเตรียมตัว เตรียมใจรับมือยังไงดี
แต่สุภาษิตคุณทวดเค้าก็บอกเอาไว้ กันไว้ดีกว่าแก้
ไอ้เรื่องน้ำท่วมพี่ไม่ว่า
แต่เรื่องอะไรภายในใจไม่ธรรมดาพี่ไม่รู้ว่าจะกันยังไง
ที่พูดมามันไม่ใช่เรื่องน้ำท่วมหรอก
มันจะมาก็ปล่อยให้มันมา
เราหยุดธรรมชาติไม่ได้หรอก
ถ้ามันจะเปียก
ก็ต้องมีวันแห้ง
แดดยังไม่หมด ปีสองปี ก็คงแห้ง
แต่ความรู้สึกขมๆ แห้งๆนี่
ทำไงวะ
จะหยุดก็หยุดที่ใจ
แต่ถ้ามันห้ามไม่ได้
ก็ปล่อยให้มันไหลไปแหละดีแล้ว
หรือไม่ดี
ก็ไม่รู้
คำตอบมีอยู่สามอย่างเหมือนเดิม
1. รู้สึก 2.ไม่รู้สึก 3.ไม่รู้
แต่สำหรับเรื่องบางเรื่อง ไม่รู้ คือรู้สึกแล้ว
เราเกลียดความไม่แน่นอน
แต่มันก็ทำให้รู้สึกสิ่งนี้แหละคือธรรมชาติ
อะไรที่มันเป็นธรรมชาติ
มันก็คงจะดี
…
หรือเปล่า
1. ใช่
2. ไม่ใช่
3. ไม่รู้
กรรมตามสนอง
มันเกิดขึ้นได้มั้ยในวงจรความสัมพันธ์
มันเหมือนเห็นคนวิ่งไล่กันเป็นทอดๆ
ภาพที่ถูกฉาย เหมือนมองเห็นตัวเอง
ตลก
แบบเจ็บปวด
เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ความพอดีไม่มีในวงกลมนี้
ไม่เคย
ไม่มีเลยจริงๆ
ทำไมวะ
แค่คนเดียว เอง
ทำไม
ยากจังวะ
อยากทำในสิ่งที่ตัวเองคิด
แต่ทำไม่ได้เลย
อะไรกั้นอยู่วะ
อะไร
ไม่เข้าใจ
เพียงแค่ลืมเวลาที่คุ้นตา
ที่คุ้นตา
ที่คุ้นตา
ที่คุ้นตา
โลกของเรามันเป็นแบบนี้
เราคุ้นเคยกับสิ่งที่คุ้น
แต่สิ่งที่เราไม่เคยคุ้น
แน่นอนเราไม่คุ้นเคย
สายตาเราเป็นแบบนี้
มันช่วยไม่ได้
ถ้าเราจะมอง หรือไม่มอง
มันช่วยไม่ได้
ถ้าสีที่เห็น มันไม่เป็นอย่างที่คิด
มันช่วยไม่ได้
ถ้าเราไม่สามารถโฟกัสสิ่งนั้นได้
มันช่วยไม่ได้
ที่เราจะสะดุดในสิ่งที่ไม่ควรสะดุด
มันช่วยไม่ได้
ที่เราจะละเลยในสิ่งที่เราไม่อยากมอง
มันช่วยไม่ได้
ถ้าเราจะเลือกมองในสิ่งที่คนมองไม่เห็น
มันช่วยไม่ได้
มันช่วยไม่ได้จริงๆ
สายตาเราเป็นแบบนี้
สายตาคุณเป็นแบบไหน
สายตาเขาเป็นแบบไหน
เราจะรู้ได้ไง
การจ้องตาไม่ได้บอกถึงความต้องการ
ยกเว้นว่ามันเป็นดวงตาที่เราอยากจ้อง
อยากมอง
อยากเป็นเจ้าของ
แต่ยัง
เราไม่ได้ตาบอด
เราแค่สายตาไม่ปกติ
ไม่ปกติเหมือนทุกคน
สายตาเราแตกต่างกัน
เรามองเห็นอะไรไม่เหมือนกันหรอก
ค้นหากันต่อไป
เหนื่อย
เบื่อ
สายตาไม่ดี
มันปวดหัว
คนเราชอบสิ่งที่คุ้นเคย
เพราะมันไม่ต้องเพ่งมาก
มันรู้ว่าเป็นยังไง
มันรู้ว่ามีรูปร่างยังไง
มันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของสิ่งเดิมๆ
ความแปลกใหม่คืออะไร
สายตาเราไม่โฟกัส
เลือกมองในสิ่งที่ไม่ปวดหัว
คงจะดี
ไม่รู้ว่าที่สุดหรือเปล่า
แต่เราอยากรักษาดวงตาเราไว้
มันมีคู่เดียว
ถนอมให้ดี
